به نام حداوند اندیشه
سلام به همه کسانی که در جهت ارتقاء فرهنگ و ادب این سرزمین هنرپرور و متمدن قدم برمی دارند و دل میسوزانند در این سایت سعی خواهیم کرد جسته گریخته ای از مقالات - کتاب ها و دست نوشته های علی امیری (باران گنابادی) را جهت بازید و هرگونه انتقاد و پیشنهاد به علاقمندان و دوستداران شعر ایشان ارائه دهیم. از بازید کنندگان گرامی و شاعران گرانقدر تقاضا داریم که آآدرس الکترونیکی ایشان را در صورت تمایل در بلاگ یا سایت خود لینک فرمایند و در قسمت نظر دهید جهت تبادل لینک ذکر فرمایند.
با تشکر - جواد نصیری مدیر سایت
از گورستان که باز آمدم
فرزند کسی نبودم
به سایت فرهنگی ادبی باران گنابادی خوش آمدید. برای کسب اطلاعات بیشتر به این آدرس ها مراجعه نمایید.
شعر امروز خراسان (۱)
شعر امروز خراسان (2)
شعر امروز خراسان (3)
شعر امروز خراسان (4)
شعر امروز خراسان (۵)
ضمنا کارگاه شعر علی امیری (باران گنابادی) به آدرس زیر آمادگی خود را جهت ارائه نظریات سازنده اعلان می دارد
.كارگاه شعر علي اميري (باران گنابادي)
جهت مشاهده متن کتاب «صدا از اتفاق مي آيد»، اينجاكليك كنيد.
(متن بصورت PDF مي باشد.جهت مشاهده به نرم افزار Acrobat Reader نياز داريد.)
از همین شاعر تاکنون منتشر شده است. مجموعه هایی از گزیذه شعر علی امیری : چه خواهم کرد در باران؟ - لحظه های بی برگشت - صدا از اتفاق می آید - بوی زعفران در نخلستان - کوی عشق و گزیده مقالات - هنوز در آن کشتزارها به شیون شناورم
خرداد ۸۵ شب شاعران ایران به همراه دبیر کل بنیاد حافظان شعر ایران دکتر حسن احمدی و شاعر جوان جواد احمدی از مشهد
نقد کتاب لحظه های بی برکشت توسط دوست ارجمند و شاعر معاصر استاد علامرضا شکوهی در دی ماه ۸۴
منزل سید مصطفی ارشادنیا (فریاد نشابوری) به همراه ابراهیم لگزیان - اسفندیار جهانشیری- علیرضا بدیع اردی بهشت ۸۶
شب شعر میراث فرهنگی با حضور آقای ابراهیمی شاعر تهرانی و جمعی از شاعران ایران و اجرای شعرخوانی باران گنابادی اردی بهشت ۸۶
که می چرد برای خودشُ که می چرد برای شما
و بهار در گورستان
لحظه هایی که بر خاطرات خاکسترم
طُرة سال هاي سياهي
مي چِكَد
پرواز را تماشا مي كنم
كبوتراني كه بر فراز حَرَم
به آزادي مي رسند
بلوزگوش مي دهند و
کتاب می خوانند
عصر مي پَرَند
آفتاب را تزريق مي كنند به رگ هايشان:
وقتي كه شامگاه پنَچَر مي شوند.
كبوتران
بال مي كوبند
براي پوست گندم.
با پیشانی پر چین
پرواز را تماشا مي كنم و
تا هشت مقدس مي شمارم
رازها را
لحظه ها را
مثل گلداني از باد در بالكن.
پرواز را تماشا مي كنم
كبوتري به سمت باد
نفس مي كشد
فکر می کنم
وقتي كه عاشق
هستم
پرواز مي كنم
دور از مسیر باد
از زردي ما گذشته است
در نسيم ظهر اسفند
كه بوي شراب مي آيد
q
به چشمان اََت كه مي نِگرم
گلبرگ مي بينم
نيلوفر
مي بينم و
پيچك
كه درون اَم را به وَجد دَر آورده
o
ياد روزهايي مي اُفتم
كه دستهايَت سايبان بود
پيراهن بود و
اِشتياق
و درختِ خوشبويِ باغچه از آفتاب سرشار بود
ياد روزهاي ِخوشِ زندگي اَم
o
روزهايي كه نفس اَت در بلوغِ گياه
حريرِ آرامش بود و
و روشنايي را در موجِ سنگينِ بوته ها
مي گستَرد
يادِ آنِ روزها
o
به چشمان اَت كه مي نِگرم
به پلك هاي رهاي اَت سوگند مي خورم
از فراز بوته هاي ديروز
امروز و
فردا
بر بال باد
نقطه
وتو . . . . . . .
كه در شقيقه اَم روييدي
و اگر انگور دستان تو نبود
تلخ بودم
شاعر خوبي نبودم
از سر انگشتان ام باروت نمي چكيد
زمين نمي خوردم م م م
انگشتان اَم را نمي خوردم
انگشتانم ايستاده اند
. . .
پلنگ سرزمين اجدادي اَم را غصب كرد
((الله اكبر))
علف ها تويِ خود رفتند
تویِ خود
خودِ خود
انشاءِ خود
به خاطر تو
تو تو تو
و ما ،
. . .
مي خواهم باروت باشم
تفنگ باشم
و عاشق تو اَم
اَم اَم
. . .
فرزندان ما
تَن تَن
در خيابان هاي تربيت
شراب سرخ مي نوشند
o
مي نويسم
تا پيكاسوي عاشق باشم
بادبادك باشم
آزاد باشم
